Έρωτας - Ερωτικές σχέσεις

Γράφει ο Μάνος Κοντολέων

To μυθιστόρημα Μάσκα στο φεγγάρι – ίσως το πλέον εμβληματικό cross over μυθιστόρημα της όλης συγγραφικής μου πορείας σε αυτό το είδος λογοτεχνίας– κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1997.

Εφέτος, το 2023, μετά από 26 χρόνια συνεχούς παρουσίας, μετά από 20.000 περίπου αντίτυπα και με ένα Κρατικό Βραβείο να το σφραγίζει, οι Εκδόσεις Πατάκη αποφάσισαν να ανανεώσουν την εξωτερική του εμφάνιση.

Η μακέτα ενός σκηνικού του Νίκου Στεφάνου, που όλα αυτά τα χρόνια ήταν το εξώφυλλό του, έδωσε τη θέση της σε μια εικονογραφική σύνθεση του Βασίλη Κουτσογιάννη.

Η αλλαγή εξωφύλλου είναι μια πράξη από τη μια αποχωρισμού και από την άλλη υποδοχής.

Το χωμένο σε ένα υποβλητικό καφέ χρώμα που το φώτιζαν υπαινικτικές κόκκινες και κίτρινες αποχρώσεις, σπιτικό –υποτίθεται– του κεντρικού ήρωα, τώρα αντικαθίσταται με τη δικιά του –μπλε σε κόκκινο φόντο– φιγούρα. Και η σελήνη με τη μορφή μιας μάσκας

Γράφει ο Γιώργος Χατζόπουλος 

Από την αρχή έχεις την πρόθεση να γράψεις ένα βιβλίο για τη σχέση κόρης-πατέρα και για τη σχέση δύο πολιτισμών, του αραβικού και του ελληνικού, που συνυπήρξαν για αιώνες και επηρέασαν ο ένας τον άλλον. Και αρχίζεις να μελετάς την ιστορία των Αράβων και του μωαμεθανισμού.

Επιλέγεις να κάνεις κεντρικό πρόσωπο του βιβλίου σου την Ανδώ, τη φανταστική έφηβη κόρη του Βασιλείου Διγενή Ακρίτη, το κατεξοχήν σύμβολο συμπόρευσης των δύο λαών μέσα στον χρόνο, και ταυτόχρονα μελετάς τα έπη του Διγενή.

Τοποθετείς την ηρωίδα σου στη Λυκανδώ, μία πόλη της Μικράς Ασίας, και μετά τη βάζεις να κάνει ένα ταξίδι μέχρι τα βάθη της Ανατολής προκειμένου να βρει τον πατέρα της που η τύχη του αγνοείται εδώ και χρόνια.

Στην ουσία, όμως, βάζεις την ηρωίδα και τον εαυτό σου να κάνουν ένα ταξίδι γνώσης και αυτογνωσίας. Περπατώντας χέρι χέρι με την Ανδώ, καλείσαι να γνωρίσεις το τοπίο της Μέσης Ανατολής, τους τρόπους και

Γράφει η Ελένη Σαραντίτη

Εξ αφορμής…

Άνοιξη ήταν· στις δόξες της. Απογευματάκι. Σου φαινόταν ότι ο ήλιος είχε σταθεί μεσούρανα περίλαμπρος και περιπαθής και δεν έλεγε να πάρει να χλωμιάζει. Στη Θεσσαλία. Όμορφη πόλη και ανεπτυγμένη. Πανάρχαιος τόπος και εύφορος. Αν και δεν πέρασε και λίγα. Ο άνθρωπος αλλάζει. Η γη ποτέ. Μένει και υπομένει και καρτερεί.

Βρισκόμουν με την οικογένειά μου εκεί, καλεσμένοι φίλων που θα γίνονταν νονοί. Βαστούσαν φιλία με παλιούς συμμαθητές και θα βάφτιζαν το μωράκι τους. Ένα αγοράκι που διαρκώς γελούσε. Αλλά όλοι γελούσαν. Προπαντός οι παππούδες. Ευχάριστα ήταν, ναι. Τα πάντα ολάνθιστα, κι αν πεις για ευωδιές και κελαηδισμούς… Ξεσηκωνόταν η καρδιά σου. Ακουγόταν και ο ποταμός. Ήσυχος. Μουσικός. Σαν Λαμπρή, σκεφτόμουν. Εξάλλου ζύγωνε.

Μετά το μυστήριο οι ευτυχείς γονείς, οι περήφανοι παππούδες, οι γελαστοί συγγενείς, φίλοι, γείτονες, ω, κόσμος πολύς, μεταφερθήκαμε στο πατρογονικό κτήμα των γονέων του νεοφώτιστου

Γράφει ο Μάνος Κοντολέων

Σκέφτηκα να γράψω ένα μυθιστόρημα με κεντρικούς χαρακτήρες δυο νέους.

Και οι δυο θα είχαν γεννηθεί την ίδια μέρα της ίδιας χρονιάς. Ο Βάιος και ο Φώτος. Μα μέχρι εκείνο το καλοκαίρι του 1990 δεν είχε τύχει να συναντηθούν.

Στο σημείο αυτό, ας ανοίξω μια παρένθεση για να εξηγήσω γιατί επέλεξα ως χρόνο των γεγονότων την αρχή εκείνης της θρυλικής πλέον τελευταίας δεκαετίας ενός αιώνα. Ήταν γιατί θέλησα να ζωντανέψω μια εποχή όπου ακόμα η τεχνολογία, αν και μέσα στην καθημερινότητά μας, εντούτοις δεν επηρέαζε τις ποικίλες διαπροσωπικές σχέσεις. Και θέλησα ακόμα να θυμηθώ τα τραγούδια εκείνων των χρόνων, τα ρούχα των νέων, τα πάρτι τους, τα στέκια τους, τα φλιπεράκια και τα τελευταία τζουκμπόξ… Σε κάθε περίπτωση, να γνωρίσουν οι σημερινοί έφηβοι τον τρόπο που ζούσαν και διασκέδαζαν οι γονείς τους.

Οπότε –επιστρέφω στην εξιστόρηση– κανείς άλλος δεν τους είχε δει τον έναν δίπλα στον άλλον, μέχρι…

Μέχρι εκείνο το καλοκαιρινό

Γράφει ο Γιώργος Χατζόπουλος

Οι Αγριόπαπιες και ο Μίκης Θεοδωράκης

Οι Αγριόπαπιες δεν είναι ένα βιβλίο για τον Μίκη Θεοδωράκη, είναι όμως ένα βιβλίο εμπνευσμένο από την προσωπικότητα και τη ζωή του.

Όπως ο Μίκης κατά τη διάρκεια της δικτατορίας εξορίστηκε μαζί με την οικογένειά του στην ορεινή Ζάτουνα Αρκαδίας, έτσι και στη δική μου ιστορία μία οικογένεια μουσικών ζει εξόριστη σ’ ένα νησί στο μέσο μιας λίμνης. Όταν η οικογένεια των «μουζικάντηδων», όπως τους αποκαλούν οι κάτοικοι του γειτονικού χωριού, καταφέρνει να δραπετεύσει, ένα ατύχημα τους καθηλώνει κρυμμένους σ’ έναν αχυρώνα. Εκεί τους ανακαλύπτει ο εντεκάχρονος ήρωας του βιβλίου, ο οποίος, γοητευμένος από τον πληθωρικό χαρακτήρα του εξόριστου μουσικού, αποφασίζει στο τέλος να τους βοηθήσει.

Δεν το κρύβω πως ο θαυμασμός και η αγάπη που δείχνει ο ήρωάς μου για τον εξόριστο μουσικό είναι ο θαυμασμός και η αγάπη που ένιωσα κι εγώ μελετώντας

Γράφει η Κική Χατζοπούλου

1. Ουμέα Σουηδίας

Τι θα έκανες αν ήσουν δεκαπέντε χρονών, ευτυχισμένη με τους φίλους και το αγόρι σου στην Ελλάδα, και ξαφνικά οι γονείς σου αποφάσιζαν να μετακομίσετε όλοι σε άλλη χώρα, στην παγωμένη πόλη Ουμέα της Σουηδίας; Δεν πάει να έχει καλύτερη παιδεία για εσένα και εργασιακές συνθήκες για τον μπαμπά σου, δεν πάει να έχει χιόνι λευκό σαν όνειρο και το βόρειο σέλας να καλπάζει ολοπράσινο στον ουρανό; Εσύ αυτό που σκέφτεσαι είναι η παρέα σου –η Αλίκη και ο Θέμης– και το αγόρι σου –ο Ορέστης– που θα τους αφήσεις πίσω για μια χώρα που δε μιλάς καν τη γλώσσα της!

2. Νεύρα!

Έτσι λοιπόν σκέφτεται και η Δάφνη, η ηρωίδα αυτής της Ωδή…σσειας συναισθημάτων και καβγάδων, ωριμότητας και αλλαγών. Η Δάφνη δεν μπορεί να πιστέψει ότι οι γονείς της πήραν μια τόσο εγωιστική απόφαση. Ούτε ότι το αγόρι της ο Ορέστης το αντιμετωπίζει με τόση χαλαρότητα. Ούτε ότι η κολλητή της η Αλίκη