Το μεγάλο αίνιγμα: Ποιητικά Άπαντα

Δυο πόλεις
Μια σε κάθε πλευρά του θαλάσσιου στενού,
δυο πόλεις, η μια συσκοτισμένη, κυριευμένη απ’ τον εχθρό.
Στην άλλη καίνε οι λάμπες.
Η φωτεινή παραλία υπνωτίζει τη σκοτεινή.
Ανοίγομαι κολυμπώντας εν εκστάσει
στ’ αστραφτερά σκοτεινά νερά.
Ένας υπόκωφος ήχος τούμπας με διαπερνά.
Είναι η φωνή φίλου, άρον τον τάφο σου και περιπάτει.

Το φως πλημμυρίζει το σπίτι
Έξω απ’ το παράθυρο στέκει το μακρύ ζώο της άνοιξης,
ο διαφανής δράκος από φως ήλιου
περνά γρήγορα από μπροστά μας σαν ατέλειωτο
προαστιακό τρένο – δεν προλάβαμε καθόλου να δούμε το κεφάλι του.
Οι βίλες της παραλίας μετακινούνται κατά πλάτος,
είναι περήφανες σαν καβούρια.
Ο ήλιος κάνει τ’ αγάλματα να βλεφαρίσουν.
Η πύρινη θάλασσα που μαίνεται στο διάστημα
διαπερνά τη γη και γίνεται χάδι.
Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει.