Μαύρες πεταλούδες

"Με μισόκλειστα μάτια ατενίζει την πόλη της. Τα βουνά ορθώνονται μπροστά της και στρώσεις χιονιού κάθονται πάνω στις στέγες των σπιτιών αποκάτω της, καταπίνοντας τους ήχους. Στο ύψος του δρόμου, η ομίχλη έχει τυλίξει τα πάντα: ανατιναγμένα αυτοκίνητα, χαλασμένους φανοστάτες, ερείπια και σκουπίδια θαμμένα στο χιόνι. Κανείς δεν τολμά να βγει έξω για να φέρει νερό. Όλα αχνοφέγγουν στο γαλαζωπό φως. Όμως, προς τα ανατολικά, εκεί όπου η στενή κοιλάδα φιλοξενεί τα βομβαρδισμένα τζαμιά, τις εκκλησίες, τις βιβλιοθήκες και τα σπίτια, τη θολούρα της ομίχλης διαρρηγνύει άλικο φως. Δύσκολο να διακρίνει αν είναι η πρώτη αχτίδα του ήλιου που ανατέλλει ή η αντανάκλαση από κτίρια που φλέγονται. Κόκκινο του Σαράγεβο. Έτσι το αποκαλούν πλέον το χρώμα αυτό, λες και είναι κωδικός λαδομπογιάς." Σαράγεβο, άνοιξη 1992. Κάθε βράδυ, εθνικιστικές συμμορίες υψώνουν οδοφράγματα, χωρίζοντας σε εθνοτικούς θύλακες την ποικιλόμορφη πόλη· κάθε πρωί, οι κάτοικοι -είτε μουσουλμάνοι είτε Κροάτες είτε Σέρβοι- παραμερίζουν τα αυτοσχέδια εμπόδια. Όταν η βία τελικά ξεχειλίζει, η Ζόρα, καλλιτέχνιδα και δασκάλα, στέλνει τον άντρα και την ηλικιωμένη μητέρα της σε ασφαλές μέρος στην Αγγλία. Η ίδια μένει πίσω στην πολιορκημένη πόλη, αρνούμενη να πιστέψει ότι οι εχθροπραξίες θα διαρκέσουν πάνω από μερικές εβδομάδες…